Köşe Yazıları

Karpaz’da Yıkılan Sadece Binalar Değil…

 

Yaklaşık 30 yıldır bölge turizmine katkı sağlayan işletmelerin yıkılmasıyla, kış kapıya dayanmışken çalışanlar işsiz, aileler ise geleceğe dair kaygılı kaldı. Bugün belki de birçok evde aynı soru soruluyor: Bundan sonra ne olacak? Çocukların ihtiyaçları nasıl karşılanacak, evin giderleri nasıl ödenecek, yeni bir iş nereden bulunacak? Bir kararın sonucu yalnızca yıkılan duvarlarla ölçülemez. O kararın ardından evine endişeyle dönen insanların yaşadıklarını da görmek gerekir.

 

Bir işletme yalnızca bir bina değildir. O işletme, ailesinin geçimi için çalışan bir babanın, çocuklarının geleceği için mücadele eden bir annenin, kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan bir gencin umududur. Yıllarını bir işe veren, yatırım yapan ve bölgeye değer katan insanların emeği bir kararın gölgesinde yok sayılmamalıdır.

 

İmar planları yalnızca haritalar üzerinde çizilen çizgiler değildir. O çizgilerin ardında insanların hayatları, birikimleri, emekleri ve gelecek hayalleri vardır. İnsanları ve bölgenin ekonomik gerçeklerini dikkate almayan bir planlama, yalnızca yapıların değil, geçim kaynaklarının ve geleceğe duyulan güvenin de zarar görmesine neden olur. *Bir planın başarısı, yalnızca hangi yapıların ortadan kaldırıldığıyla değil, insanların hayatlarını nasıl etkilediğiyle de ölçülmelidir.*

 

Karpaz’ın doğasını ve kültürel mirasını korumak hepimizin sorumluluğudur. Ancak bu topraklarda yıllarca yaşayan, üreten, yatırım yapan ve bölgeye değer katan insanların da korunmaya ihtiyacı var. Karpaz’da yaşayan her toplumun hakları gözetilirken yerel işletmelerin, çalışanların ve ailelerin geleceği de aynı adaletle değerlendirilmelidir. Doğayı korumakla insanı korumak birbirine karşıt değildir.

 

Bugün sorulması gereken sorular açıktır: Hazırlanan projeler neden sonuçlanmadı? İnsanlara neden açık ve anlaşılır bir yol haritası sunulamadı? Yıkımdan önce alternatifler değerlendirildi mi? Yıllarca yatırım yapan insanların mağduriyetini gidermek için hangi adımlar atılacak? Bu sorular yanıtsız bırakılmamalıdır.

 

## Artık söz değil, somut çözüm zamanı!

 

Bu nedenle yetkililerden beklentilerimiz açıktır:

 

- *İvedi destek sağlanmalı:* SeaBird ve Oasis Ayfilon’un çalışanları ile mağdur olan ailelerin durumu acilen değerlendirilerek geçimlerini sürdürebilmeleri için gerekli destek mekanizmaları oluşturulmalıdır.

 

- *Yerli yatırımcıya çözüm yolu sunulmalı:* İşletme sahipleriyle ilgili kurumlar arasında gecikmeden görüşmeler başlatılmalı; hukuki ve planlama koşulları çerçevesinde mümkün olan alternatifler açıkça ortaya konulmalıdır.

 

- *İmar planı yeniden ve şeffaf biçimde ele alınmalı:* Planın yerel işletmelere, istihdama, bölge ekonomisine ve bölgede yaşayan insanlara etkileri değerlendirilerek kamuoyuyla paylaşılmalıdır.

 

- *İzin ve proje süreçleri açıklığa kavuşturulmalı:* Hazırlanan projelerin neden sonuçlanmadığı, hangi kurumlarda hangi aşamalarda beklediği ve yaşanan gecikmelerin nedenleri açıklanmalıdır.

 

- *Yıkım kararlarında alternatifler değerlendirilmelidir:* Benzer mağduriyetlerin tekrarlanmaması için karar öncesinde ilgili işletmelerle görüşülmeli, mümkün olan durumlarda yıkım dışındaki seçenekler de incelenmelidir.

 

- *Yerli sermaye ve istihdam korunmalı:* Bölgedeki yerel yatırımcıların kendi topraklarında üretmeye devam edebilmesi için adil, öngörülebilir ve eşit uygulanan kurallar oluşturulmalıdır.

 

- *Bölge halkının geleceği güvence altına alınmalı:* Karpaz’ın geleceğine ilişkin planlamalarda yalnızca arazi ve yapılar değil, burada yaşayan insanların geçimi, istihdamı ve yaşam hakkı da dikkate alınmalıdır.

 

Çünkü mesele yalnızca iki işletmenin geleceği değildir. Mesele, yerli insanın kendi toprağında yatırım yapabilmesi, emeğinin karşılığını alabilmesi ve çocuklarına burada bir gelecek bırakabilmesidir.

 

Yerli yatırımcı kendi bölgesinde ayakta kalamaz, çalışanlar işsizliğe sürüklenir ve aileler yaşadıkları yerden ayrılmak zorunda kalırsa toplumda haklı sorular doğar: Yerli insan kendi toprağında neden geleceğini kuramıyor? Yabancı sermayeye kapılar açılırken burada yıllarca emek veren insanlar neden çaresiz bırakılıyor?

 

Bu soruların yanıtı, somut ve adil politikalarla verilmelidir. Amaç yabancı yatırımı dışlamak değil; yerli yatırımcıyı da koruyan, herkese eşit ve şeffaf kurallar uygulayan bir düzen kurmaktır. *Karpaz’ın geleceği, yerli insanın göçe zorlandığı değil, kendi toprağında üretip geçinebildiği bir gelecek olmalıdır.*

 

Karpaz yalnızca denizinden, doğasından ve güzelliğinden ibaret değildir. Karpaz; alın teriyle çalışan insanların, ailesinin geçimini sağlamaya uğraşanların ve yıllarını bu bölgeye verenlerin yaşamıdır.

 

*Karpaz’a sahip çıkmak, yalnızca toprağı ve tarihi korumak değil; o toprakta yaşayan insanın emeğine, geçimine ve geleceğine de sahip çıkmaktır.*

 

Çünkü duvarlar yeniden yapılabilir; ancak kaybedilen geçimi, kırılan umutları ve sarsılan güveni yeniden inşa etmek çok daha zordur. Artık bu insanları yalnızca dinlemek değil, onlar için harekete geçmek zamanıdır.